راهبی کنار جاده نشسته بود و با چشمان بسته در حال تفکر بود.
ناگهان تمرکزش با صدای گوش خراش یک جنگجوی سامورایی به هم خورد:
آهای پیرمرد، بهشت و جهنم را به من نشان بده.
راهب به سامورایی نگاهی کرد و لبخندی زد. سامورایی از این که دید راهب بی توجه به شمشیرش فقط به او لبخند می زند، برآشفته شد. شمشیرش را بالا برد تا گردن راهب را بزند.
راهب به آرامی گفت:
خشم تو نشانه ای از جهنم است.
سامورایی با این حرف آرام شد، نگاهی به چهره راهب انداخت و به او لبخند زد.
آنگاه راهب گفت:
و لبخند تو هم نشانه بهشت است.